Oz’s Blog

มกราคม 17, 2008

“ลาดกระบังที่รัก”

Filed under: Society — siroz @ 7:42 am

เมื่ออาทิตย์ก่อน ผมได้รับอีเมลจากเพื่อนคนหนึ่ง ซึ่งปกติก็คุยกันทางโทรศัพท์กันเป็นระยะๆ และเจอกันตามโอกาสทั่วไปอยู่แล้ว
เดี๋ยวนี้เป็นเรื่องไม่แปลกแล้ว สำหรับการได้รับ forward mail เพราะเป็นธรรมเนียมแล้วว่า ใครไปเจออะไรดีๆ ก็จะส่งต่อๆ กันไป
(ที่ตลกคือ ผมเคยแปลเรื่องหนึ่งที่ผมได้จากอีเมลซึ่งเป็นภาษาอังกฤษ แปลเป็นภาษาไทยแล้วลงในเว็บบอร์ด หลังจากนั้นอีกปีนึง ผมก็ได้รับบทความนี้กลับมาในรูปแบบของ forward mail … ถ้าคุณเคยอ่านเรื่องรถยนต์ Pontiac สตาร์ทไม่ติด เพราะซื้อไอศครีมวนิลา .. นั่นแหละครับ ถ้าเคยอ่านก็โปรดให้อภัย “คนแปล” เค้าด้วย เพราะมีแปลผิดแบบ “ไม่น่าเล้ย” หลายที่เลย)

กลับมาเรื่องเดิม (แค่เริ่มย่อหน้าแรกก็นอกเรื่องซะแล้ว)
แต่ที่ผมแปลกใจคือ เนื้อหาที่ได้รับ … จนเกิดคำถามในใจว่า “เอ็งไปอยู่ไหนมา .. เค้าอ่านกันไปตั้งแต่ีปีที่แล้วแล้วนะ เรื่องเนี้ย”
แต่เมื่อความแปลกใจเริ่มจางลงไป .. ก็เริ่มที่จะได้สติ เกิด “คิดได้” ขึ้นมาแทน


ผมได้อ่านบทความนี้ไปตั้งแต่ ประมาณกลางปีที่แล้ว (จำเดือนไม่ได้) … ถ้าไอ้เ้จ้าเพื่อนคนนี้มันเพิ่งมาได้อ่าน ก็อาจจะแปลได้ว่า ไม่มีใครส่งให้มันอ่าน
พลังของ “การสื่อสาร” มันอยู่ตรงนี้นี่เอง
ไม่น่าเชื่อว่า ณ วันนี้ ถ้าเอาชื่อบทความนี้ไป search จาก Google จะเจอบทความนี้นำไปเผยแพร่อยู่ในเว็บบอร์ดมากมาย และยังไม่นับที่ส่งกันไปมาเป็น forward mail อีก
ถึงกระนั้น ก็ยังมีคนอย่างเพื่อนผมคนนี้ ที่เพิ่งจะได้อ่าน!!

ถ้าตอนนี้มียังคนที่เพิ่งจะได้อ่าน .. ก็แปลว่า น่าจะยังมีคนที่ยังไ่ม่ได้อ่านอยู่
ไหนๆ ผมก็มี blog เป็นของตัวเอง มีคนผ่านเข้ามาอ่านก็หลายคน .. ถ้าผมเอาบทความนี้มาเผยแพร่ น่าจะมีประโยชน์ต่อคนที่ยังไม่ได้อ่านบ้าง

บทความที่ว่านี้ เป็นกระทู้ีที่ตั้งในเว็บบอร์ดของสมาคมศิษย์เก่าคณะวิศวกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง (ขอเรียกย่อๆ แบบติดปากว่า วิศวะลาดกระบัง นะครับ)
ซึ่งคนที่โพสท์ใช้ชื่อว่า “ศิษย์เก่าตัวเล็กๆ” ซึ่งน่าจะเป็นรุ่นพี่ผมหลายปีทีเดียว (เพราะพูดถึงว่าสมัยเรียนยังใช้ไมโครคอนโทรลเลอร์ Z80 อยู่ .. สมัยผมเรียนเค้าก็ใช้ 8051 เรียนกันแล้ว)
โดยมีชื่อหัวข้อว่า “ลาดกระบังที่รัก”

ถึงตรงนี้ คนที่ไม่ได้เรียนที่วิศวะลาดกระบัง อาจจะรู้สึกไม่อยากอ่านต่อแล้ว เพราะเกี่ยวก็ไม่เกี่ยว อ่านไปแล้วก็อาจจะไม่เข้าใจ (ว่าเค้าพูดกันเรื่องอะไร)
ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็ขอสวัสดีกันตรงนี้เลยครับ เราจะมาพบกันใหม่ในโพสท์ครั้งหน้านะครับ

แต่ถ้าคุณเป็นวิศวะลาดกระบัง แล้วยังไม่เคยอ่านเรื่องนี้ คุณควรจะอ่านอย่างยิ่ง
เนื่องจากบทความค่อนข้างยาว ขออนุญาตแปะเป็น link แทนนะครับ

ลาดกระบังที่รัก
จาก เว็บบอร์ดสมาคมศิษย์เก่าฯ

ตอนที่ผมได้อ่านบทความนี้ครั้งแรก เมื่อปีที่แล้วนั้น ผมไม่ค่อยประหลาดใจเท่าไร เพราะหลายๆ เรื่องนั้นเป็นเรื่องที่ได้ยินไ้ด้ฟังมาแ้ล้วจากรุ่นพี่รุ่นน้องตามโอกาสต่างๆ
ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง “การสกัดกั้น” กิจกรรมเชียร์และรับน้อง บรรยกาศรอบๆ คณะฯ และสถาบันฯ ที่เปลี่ยนไป บรรยากาศการทำกิจกรรมที่เปลี่ยนไป
แม้แต่บางเืรื่องนั้น ก็เป็นเรื่องที่ผมเองอยู่ในเหตุการณ์ เช่น เหตุการณ์แบ่งพื้นที่ของกันของชุมนุมบนตึกกิจกรรม
ซึ่งอ่านแล้วอาจจะเข้าใจว่าได้พื้นที่เพิ่ม แต่เปล่าเลย พื้นที่มีเท่าเดิม แต่ชุมนุมประชาสัมพันธ์ต้องย้ายมาจากตึก A และชุมนุมโทรคมนาคมต้องย้ายมาจากตึกโทรฯ (แปลกดีไหม ชุมนุมโทรฯ โดนบีบให้ออกจากตึกของภาคโทรฯ)
ตอนนั้น “ผู้บริหาร” ให้เหตุผลว่า อยากให้ชุมนุมทั้งหมดอยู่ด้วยกันบนตึกกิจกรรมจะได้เป็นระเบียบ
แต่ท่านลืมคิดไปว่าชุมนุมเยอะขึ้น จำนวนคนเยอะขึ้น และคณะรับนักศึกษามากขึ้นเรื่อยๆ ทุกปี … แต่มีพื้นที่เท่าเดิม

ถ้าคุณอ่านแล้วตั้งคำถามว่า เราจะทำอย่างไรกันดี … คำตอบของผมคือ ทำเท่าที่ทำได้
ถ้าคุณติดตามกระแสข่าวเรื่องการรับน้องในช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมา คุณคงพอจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ผู้ปกครองเกิดความไม่ไว้ในการรับน้องอย่างหนัก อย่างกับว่ารุ่นพี่เป็นพวกโรคจิตกระหายเลือด อยากจะฆ่าตัดตอนรุ่นน้องให้มันหมดไปทั้งรุ่น
ในขณะที่สื่อก็คอยจะขย้ำ ถ้าพลาดเมื่อไร เล่นข่าวผู้บริหารและสถาบันเละแน่ (แต่สื่อได้ประโยชน์ คนชอบดูชอบอ่านนักละข่าวแบบนี้)
เมื่อสองปีก่อน ที่คณะถึงกับมีข่าวว่า ห้ามรุ่นพี่ที่จบไปแล้ว (หรือที่เราเรียกกันว่า พี่ปีแก่) เข้าร่วมกิจกรรมเชียร์และรับน้อง เพราะเป็น “คนนอก”
ถึงตรงนี้ ได้แต่บอกว่า จุกอก พูดไม่ออก .. เพราะถ้าท่านผู้บริหารซึ่งก็เป็นรุ่นพี่ร่วมคณะกันมา ถึงขนาดออกมาตัดสัมพันธ์กันอย่างนี้แล้ว “คนนอก” อย่างพวกเราจะทำอะไรได้

ก่อนที่จะกลายเป็นว่า ผมมาบ่นแต่อย่างเดียว .. ผมคิดว่าปัญหาเหล่านี้มีทางแก้
ประเด็นคือ เราต้องยอมรับให้ได้ก่อนว่า “เรามีปัญหา”
ซึ่งแนวคิดนี้ ผมเชื่อว่าใช้ได้กับปัญหาเรื่องอื่นๆ ด้วย ไม่ว่าจะเป็นปัญหาส่วนตัว ติดเหล้า ติดพนัน มนุษยสัมพันธ์ทราม โรคจิตบ้ากาม .. หรือ ปัญหาในการทำงาน ปัญหาสังคม ปัญหาหาประเทศชาติ ฯลฯ
ส่วนใหญ่คนที่มีปัญหา มักจะไม่ยอมรับว่าตัวเองมีปัญหา .. คนที่ติดเหล้าก็ไม่เคยยอมรับว่าตัวเองติดเหล้า คนติดพนันก็ไม่ยอมรับว่าตัวเองติดพนัน ได้แต่บอกว่า ขออีกครั้งเดียวได้แล้วก็เลิกแล้ว
(แต่แปลกอยู่อย่าง คนบ้ากาม ถึงแม้จะยอมรับว่าตัวเองบ้ากาม .. แต่ก็ไม่หายบ้ากามซักที)

ขอยกตัวอย่าง classic ที่เป็นอมตะของเมืองไทย … เมืองไทย เราไม่เคยยอมรับว่า เรามีการขายตัวกันแบบเป็นล่ำ้เป็นสัน
สมัยผมเด็กๆ .. Dictionary Longman เคยบัญญัติคำเกี่ยวกับเมืองไทย (หรือ Bangkok หว่า จำไม่ได้) ว่าเป็นเมืองที่มีการซื้อขายเซ็กส์กันอย่างเปิดเผย .. คนไทยโกรธเต้นเป็นงิ้วเลย
(เคยมีคนพูดว่าสถานที่ท่องเที่ยวที่โด่งดังเราของคือ 3P ได้แก่ Pattaya Patong Patpong – พัทยา ป่าตอง พัฒน์พงษ์)
แต่ถ้าหันไปมองรอบๆ ตัวเรา แล้วถามว่า มันมีอย่างนั้นจริงๆ มั้ย? … คุณลองไปเดินรอบๆ สนามหลวงสิ … ไม่เอา เอาใหม่ คุณลองไปขับรถวนรอบๆ สนามหลวงตอนค่ำๆ สิ (เดินมันอันตรายไป)
ถามว่าตรงนั้น ซึ่งเป็นบริเวณใกล้เคียงกับวัดคู่บ้านคู่เมืองของเรามีอะไร?
ในเมือเรายังไม่ยอมรับว่า เรามีปัญหาเรื่องขายตัว … แล้วเราจะรณรงค์หาทางแก้ไขปัญหาเรื่องขายตัวได้อย่างไร? (เว้นแต่ว่า เรามองกันว่าการขายตัวไม่ใช่ปัญหา)
เหมือนคนที่คิดว่าตัวเองดีพร้อมไร้ที่ติไปเสียทุกอย่าง … จนมองข้ามข้อด้อยของตัวเองไปซะหมด … แล้วจะพัฒนาตนเองได้อย่างไร?

ถ้ากลับมามองเรื่องประเด็น “ลาดกระบังที่รัก” แล้ว .. ประเด็นตอนนี้ไม่ใช่ว่ามีทางแก้หรือเปล่า หรือจะแก้กันยังไง
ประเด็นคือ เรายอมรับกันได้หรือยังว่า “เราแย่แล้ว” .. ถึงเวลาหรือยังที่ “คนใน” จะยอมรับว่าอะไรที่มันเคยมี ที่มันเคยดี ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมเสียแล้ว
เมื่้อยอมรับได้แล้ว ทางออกของปัญหาย่อมมีแน่นอน ในเมื่อยังมีคนอีกตั้งหลายคนที่พร้อมจะเข้ามาช่วยกันคิด ช่วยกันแก้ปัญหา
แต่หากวันนี้ยังไม่ยอมรับปัญหาแล้ว …

(ถ้าเป็นกรณีหลังนี้ ผมขอยอมรับเองว่าหมดมุข … ไม่รู้จะทำยังไงต่อยังไงแล้ว … จบเลยละกัน)

7:40 นาฬิกา
17 มกราคม 2551

8 ความเห็น »

  1. ซึ้งจิงๆ

    ความเห็น โดย roofimon — มกราคม 20, 2008 @ 7:50 am

  2. 😛

    ความเห็น โดย siroz — มกราคม 21, 2008 @ 1:47 pm

  3. ไม่ได้เป็นเด็กลาดกระบัง แต่ว่า มันตีแสกหน้าสังคมไทยดีครับ
    ไม่ใช่แค่ลาดกระบัง

    แต่ผมไม่ได้บ้ากามนะ

    ความเห็น โดย dto — มกราคม 23, 2008 @ 12:04 am

  4. เห็นมั้ยเชื่อหรือยัง .. คนเรามันไม่ยอมรับกันจริงๆ

    ความเห็น โดย siroz — มกราคม 23, 2008 @ 7:21 am

  5. ถ้าจับไม่ได้จั๋ง ๆ ก็ไม่ยอมรับละครับ อิ อิ

    ความเห็น โดย dto — มกราคม 23, 2008 @ 2:46 pm

  6. ฮิฮิ

    ความเห็น โดย siroz — มกราคม 24, 2008 @ 5:52 am

  7. ตกลงประเด็นไหนกันเนี่ย คุนพี่

    ความเห็น โดย IT@KMITL — ธันวาคม 27, 2008 @ 6:42 pm

  8. ซึ้งจิงๆ นะครับผม

    ความเห็น โดย ที่พักเชียงใหม่ — พฤษภาคม 1, 2010 @ 12:28 pm


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

สร้างเว็บไซต์หรือบล็อกฟรีที่ WordPress.com.

%d bloggers like this: